Afscheid
06 / 11 / 2016

Ik neem afscheid van de topsport. Na de afgelopen 2 jaar gestreden te hebben om mijn hardloopniveau en prestaties hoog te houden heb ik besloten dat het voldoende is geweest. Het niveau is simpelweg voor mij niet (meer) te combineren met mijn maatschappelijke carrière als kinderarts in opleiding met lange werkweken en veel verantwoordelijkheid, en mijn privé leven met relatie en kinderen. Dag in dag uit bleef ik het proberen, allerlei strategieën (alleen trainen, samen trainen, hard trainen, langzaam trainen, veel trainen, weinig trainen, alle verwachtingen loslaten of juist naar een doel toe trainen) heb ik toegepast zonder gewenst effect. Doordat het gewenste effect uit bleef ontstond frustratie wat zich uitte in aanhoudende vermoeidheid en spierpijn. Om weer plezier te krijgen in het lopen moest ik de prestatiedrang los laten. Doordat dit (nog) niet lukt raak ik in een tweestrijd tussen genieten en presteren. Het gevoel dat ik nooit heb laten zien wat ik echt kon op de marathon maakt dat ik de prestatiedrang niet kon loslaten. Het gevoel nog een marathon te willen lopen sinds mijn overwinning in Enschede in april 2014 achtervolgde me iedere dag. Het feit dat ik drie keer een marathon in slechte weersomstandigheden  gelopen heb, waardoor gedurende het grootste gedeelte van deze wedstrijden de “bijzondere marathonsfeer” ver te zoeken was, maakte dat ik niet wilde opgeven: ik moest en zou nogmaals een marathon lopen, maar dan niet voor spek en bonen, maar met als doel sub 2u40. Dit voornemen omzetten in een verwachtingsvrije marathon die ik puur zou lopen voor de sfeer en de positieve ervaring kon ik niet. Ik ben op het punt belandt dat ik het gevoel “ik heb in Enschede 2:42 gelopen, dat was leuk, maar ik kan harder” moet omzetten in “ik heb in Enschede 2:42 gelopen in slecht weer, ik heb gewonnen, en ik ben trots op deze prestatie”.         Ik mis het lopen, in trance door de bossen, weilanden, natuurgebieden en de stad. Jezelf verassend in tempo, soms strijdend met bloed, zweet en tranen om je training te volbrengen. Maar altijd was dit met voldoening, altijd een vorm van genieten. Ik mis dat gevoel. Ik mis het werken naar een sportief doel, een plan maken, fantaseren over hoe gaaf het zou zijn om het doel te behalen. Ik mis zelfs het gevoel van wedstrijden die ik verknalde, dat ik boos was op mezelf, verkeerde keuzes had gemaakt. Ik mis het, omdat dat de aanleidingen waren het de keer erop anders te doen, dalen waren nodig om te pieken. Ik mis de sportieve samenwerking in een team, met mede-atleten, coaches, trainers, managers, wedstrijdorganisatoren….                                    Het lijkt zo kort geleden dat ik in de voorbereiding op de Enschede Marathon met Anouk, Jip, Fa, Miriam, Andrea en Bram in Portugal was en ik vloog over de wegen, de kilometers wegvretend…Het lijkt een ander leven en soms lijkt het net alsof ik dat helemaal niet was.      Dit [ ... ]

Lees verder ...

.